|
Home > Reisverslagen > Koh_Phi_Phi
|
|
|
Koh Phi Phi
Verzonden op
09.06.10 |
 |
|
|
|
Woensdag 30 april 2008, Koninginnedag
Zo druilerig als het weer, zo groot was het verlangen naar zon, zee en strand. Na een paar biertjes volgde al gauw een stortvloed aan enthousiaste verhalen over azuurblauwe wateren en heerlijke stranden. Voor ik het doorhad proostten we met één, twee, drie, vier biertjes al gauw op een gezamenlijke vakantie naar Koh Phi Phi! Nog geen week later was het gezelschap uitgebreid naar zes personen. Heerlijkheid: the more, the merrier.
Donderdag 16 oktober 2008
Wat een bizarre reis! Vlucht KL877 bracht ons in 11 uur naar Bangkok. De binnenlandse vlucht naar de boot hoefde niet geboekt te worden. “Nee joh! Het is daar net als het nemen van de bus!” Maar door een Thaise feestdag zaten alle vluchten naar Krabi en Phuket vol. Gelukkig zat de sfeer er goed in, dus nog geen uur later zaten we met het bereisde gezelschap in een busje richting Phuket, inclusief stoïcijnse chauffeur. Op sommige stukken van de weg ontbrak gewoonweg een deel van de straat, waardoor het busje met de sierlijkheid van een zwaarlijvige ballerina de gaten wist te ontwijken. Terwijl wij achterin doodsangsten uitslaan, knippert de jonge chauffeur niet één keer met zijn ogen. “Yes, yes sir, nine hour drive!” Veertien uur later komen we gebroken aan in het haventje van Phuket.
Het is inmiddels zaterdag (!). Op een enkele straathond na zijn we de eerst aanwezigen. Als een stel uitgehongerde gieren storten we ons op de eerste balie die open gaat. Natuurlijk zitten we op de binnenste boot…die als laatste vertrekt. Vermoeid en redelijk geïrriteerd nestelen we ons op de voorste rij op het bovendek. Nadat een filmcrew, inclusief goedkoop Bollywood-decor, aan boord is gebracht, zetten we eindelijk koers naar het door ons zo verlangde eiland.
Met één been op de boot en één op de kade worden we meteen verwelkomd door een horde hotelproppers en horen de hele tijd: “butbut, butbut”. Butbut? Huh? Oh…boat boat! Ja, die hebben we nodig! Dus lopen we naar de lange rij longtailboats die gebroederlijk naast elkaar in de zon liggen te wiebelen. De lange, smalle taxiboot zet koers naar Long Beach. Net effe om de hoek van het eilandgedeelte met veel restaurantjes en winkeltjes, maar daardoor wel een stuk rustiger.
Als een volleerd amateur-reiziger spring ik van de longtail in het water voor het strand. Sta ik daar tot m’n knieën in de oceaan een volle koffer boven mijn hoofd te balanceren. Was die rugtas misschien toch niet iets handiger geweest? Gelukkig haal ik de kant zonder nat te worden. Rijdt lekker, die wieltjes in het zand.
Een half uurtje later liggen we heerlijk in het zand en zijn we de tergend lange reis van bijna 30 uur in een klap vergeten en vergeven. Diezelfde avond proosten we meteen op het begin van de vakantie en maken we kennis met het fenomeen “buckets”. Wat nou glas? Hier schenken we emmers!
Vrijdag 24 oktober 2008
Wat is het hier heerlijk! Het ritueel van opstaan, uitgebreid ontbijten en op het strand liggen, is makkelijk vol te houden. Daar sluit mijn harige buurman zich bij aan: een grote baviaan die elke dag een banaan uit het restaurant steelt. De gillende keukenmeiden ten spijt, komt hij ons elke dag even een bezoekje brengen. Wel zo gezellig.
Alsof we eilandbewoners zijn drinken we de koffie en pre-dinner borrel steevast in La Piazetta, een klein Italiaans tentje dat wordt gerund door de Duitse Dani. Met een capuccino aan mijn lippen luister ik naar haar verhaal. Ze begon de bar samen met haar Italiaanse man om samen te genieten van het zonnige leven. Maar haar man kwam om bij de tsunami. En toch blijft ze, voor the-way-of-life. Voor het op het eerste gezicht zo zorgeloze leventje op een tropisch eiland.
We hebben ook een favoriet eettentje: Papaya! Ziet er niet uit, maar de Lonely Planet is laaiend. Daar is geen letter van gelogen: wat een waanzinnig lekker eten!!! En voor zo weinig geld! Helaas moet één van ons het ontgelden, omdat de nuea pad prik (hete biefstuk) toch net effe te heet was…
Woensdag 29 oktober 2008
Men neme zes Hollanders, een snelle speedboat en een tropisch paradijsje. Het recept voor een fantastische dag! Van Monkey Island, waar een babybaviaan een stukje banaan van tussen mijn vingers peutert, gevolgd door het haaienrif, alwaar sinds jaar en dag een familie kleine haaien woont. Maar ook de ruigere kant van het eiland, waar je eenvoudige, maar waanzinnig mooie plekjes vindt om te overnachten. En natuurlijk het snorkelen. Zit je lekker boven een immense school tropische vissen te dobberen, gooit de kapitein stukjes brood naast je. Voor ik het wist werd ik bedolven onder de zwart-gele rakkers, waarvan sommigen mijn tepels aanzagen voor nog meer brood.
Zaterdag 1 november 2008
Iedereen slaapt zijn Halloween-roes uit, maar ik sta vroeg op. Vandaag zijn mijn laatste twee duiken voor het behalen van de Padi Open Water. We gaan we op 12 meter diepte duiken. Onder water word ik op slag verliefd: naast mij zwemt een grote zeeschildpad. Hij kijkt even verbaasd, maar zwemt dan weer rustig verder. Maar ja, wat zou jij doen als tien landwezens in rubber pakjes je collectief staan aan te gapen?
‘s Avonds wordt mijn studie en praktijk van drie dagen beloond: ik heb mijn Padi Open Water brevet gehaald! Dit smaakt zeker naar meer. Great Barrier Reef, Galápagos, Bonaire, here I come! Alleen nu nog even niet. Het geld vliegt eruit en vanaf vandaag zijn de accommodatieprijzen ook nog eens met 50% gestegen. Het hoogseizoen is officieel begonnen.
Woensdag 5 november 2008
Zo langzaam als het leven op Phi Phi was, zo snel is het hier in Bangkok. Even omschakelen dus. Maar Bangkok heeft iets. Rumoer, drukte, maar ook rust en schoonheid. De liggende boeddha maakt me stil. Ook langs de Emerald Buddha (die eigenlijk van jade is) gestruind en met de tuktuk doorgereden naar Kohsan Road. De dag perfect afgesloten op het dakterras van hotel Lebua. Met een caipirinha tussen mijn vingers geniet ik van het nachtelijke uitzicht op de stad.
Donderdag 6 november 2008
“Excuse me, we had trouble finding your reservation, but we found it. It’s for tomorrow, you’re a day early.” Vanachter de balie ziet de vriendelijk glimlachende stewardess stomverbaasde Hollandse koppies haar met open mond aankijken. Leve het e-ticket! Print je niks uit, heb je ook niks om te controleren, zoals de datum! Wij lachen erom, de dames achter de balie kijken ons aan alsof we niet binnen de lijntjes kunnen kleuren.
Die is binnen: de afsluitende anekdote voor de vakantie.
Khàwp khun kaap, laa kàwn! Thank you, goodbye!
Ruben Dingemans |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
