|
Home > Reisverslagen > Indonesie
|
|
|
Thuis in mijn herinnering
Verzonden op
12.05.08 |
 |
|
|
|
Selamat datang, welkom!
Ik neem jullie mee naar de grootste archipel in Zuidoost Azië: Indonesië. Op één van die 18108 eilanden heb ik als kind een aantal jaren gewoond. Java, om precies te zijn, in de stad Surabaya. Nu is het lastig om een gedetailleerde beschrijving te geven van mijn herinneringen, maar ik heb mijzelf verbaasd over hoe levendig die soms nog zijn.
Mijn vroegste herinnering gaat naar de Jalan Kupang Indah IV, de straat waar ik als kind woonde. Als expat-familie kwamen wij al gauw terecht in een bungalow, omringd door een hek. Zo ver weg als de mensen leken door het hek, zo dichtbij waren ze als er weer iemand langskwam met een mobiel eetkraampje. Vooral de rujak, een typisch Indonesisch gerecht met jonge zure vruchten, overgoten met een pittigzoete palmsuikersaus (gula jawa), doet het water weer in mijn mond lopen. En als er geen verkoper in de buurt was, dan haalden we de jonge mango en papaja gewoon uit de tuin!
En dat is meteen één van de lekkerste belevingen van de republiek; de overheerlijke Indische keuken. Die kan je natuurlijk beleven in de sjieke restaurants, maar probeer vooral ook de straatrestaurants, waar de heerlijkste gerechten zo voor je neus worden bereid. Let op: ze hebben daar geen Keuringsdienst van Waren, dus let erop dat vlees en vis goed gebakken worden. Maar zoals overal, met een beetje gezond verstand kom je een heel eind. Probeer ook eens de kodok goreng, gebakken kikkerbilletjes. Lekker, met een eenvoudige dip van peper en zout.
Een tweede herinnering brengt me naar de ijskoude mandibak; een bak gevuld met koud water, dat je handmatig over je heen gooit. Als kind zit je daar natuurlijk niet op te wachten, maar verfrissend is het zeker! Daarmee douchen deed ik soms wel drie keer per dag, zo warm kan het er zijn. Die fijne tropische zon doet me meteen verlangen naar een hernieuwde kennismaking met het land. De zon schijnt vooral van mei t/m oktober. Maar zelfs dan heb je kans op een uurtje regen, wat zich vaak als een welkome verfrissende bui aandient. In het “natte” seizoen kan het soms hard regenen. Ik herinner me nog de banjir (overstroming) waardoor de hele straat onder water stond. Voor een kind natuurlijk een prachtig spektakel!
Mijn liefde voor Indonesië is grotendeels ook gebaseerd op mijn liefde voor Bali. Naast de hoofdstad Denpasar heeft het eiland een hoop te bieden, waaronder vele mooie tempels. De meest bijzondere is toch wel die in de Goa Gajah grot, de olifantengrot. Ik zie ook Singaraja Beach voor me, aan de noordkust van het eiland. Ik weet nog goed dat ik daar in de warme schemeravond op het strand kiezelsteentjes de lucht ingooide om vleermuizen vervolgens de meest fantastische duikvluchten te zien maken.
Als ik er nu terug zou gaan, zou ik lekker luieren op het strand, maar ik zou ook snorkelen, duiken, surfen en uitgaan. Bij dat laatste zullen mensen wellicht denken aan de aanslagen van 2002 en 2005, maar ik hoop dat niemand zich daardoor laat afschrikken en zich kan laten verrassen door al het moois wat het eiland te bieden heeft.
Indonesië is ook het land van verschillende religies en de gevarieerde culturen die daarmee gepaard gaan. Het merendeel van de bevolking is Moslim. Elke dag om 18.00 uur schalde het gebed vanuit alle moskeeën en tegelijkertijd was het op tv. Het bleef me vooral bij omdat meteen daarna de tekenfilms begonnen. Hindoeïsme, Boeddhisme en het Christendom vinden er ook gevolg. Vooral de tempels en de beelden die het Hindoeïsme en Boeddhisme uitdragen zijn vaak prachtige bouwwerken die met kleurrijke offers worden versierd. Bij de optochten richting de tempels wordt je al getrakteerd op de meest creatieve bloemen- en fruitoffers, gedragen door even zo kleurrijk traditioneel geklede Balinezen.
Zoals in elk zonnig land, is het tempo door de warmte een tikkie lager. Dat kan zorgen voor een lekkere slome sfeer. Of je moet terecht komen in de drukke hoofdstad Jakarta, waar je moet oppassen dat je niet omver wordt gereden door taxi’s, bussen en betjaks. In Jakarta is verder niet veel te vinden, of je moet het doen voor Manga Dua, een walhalla voor koopjesjagers die voor een prikkie veel kleren willen kopen. Voor mijn zus staat Jakarta in ieder geval synoniem voor de zeven etages tellende mall waar afdingen een serieuze sport is.
Verder is mijn hoofd gevuld met vlagen van herinneringen. Zoals die keer op de indrukwekkende tempel Borobudur nabij Jogyakarta. Ik probeerde een stenen boeddha onder een stoepa (stolp) aan te raken met mijn kinderhand, om zo het eeuwige geluk te ontvangen. Sapu Angin, het dorp waar het oude huis van mijn oma stond, bevond zich letterlijk tussen de rijstvelden. De vis die ik daar trots had gevangen werd ‘s avonds op het vuur gelegd en lekker bereid met gemalen kokos en kruiden. In Surabaja werden we elke dag met de betjak naar school gebracht. Voor velen een toeristische attractie, voor ons een dagelijks vervoermiddel. Met mijn broer, zus en drie kinderen van een bevriend gezin werden we naar school gebracht. Zie je het voor je: zes kinderen in een betjak!
Volgend jaar is het de bedoeling dat ik met mijn familie Indonesië na al die jaren eindelijk weer bezoek. Het zal lang niet zoals in mijn herinnering zijn, maar ik weet zeker dat er mij bijzonder mooie, nieuwe herinneringen te wachten staan.
Fijne reis, of zoals ze in Bahasa Indonesia zeggen: selamat jalan!
Ruben Dingemans is nieuwslezer en reisverslaggever. Hij werkt bij Goedemorgen Nederland op Nederland 1 en is wekelijks te zien in het nieuwe vakantieprogramma “Via Vacance” op RTL 4. Tevens zullen veel kijkers hem kennen van het tv programma “Nederland Fietst”. Ruben is afgestudeerd in Leisure Management en heeft reeds veel van de wereld gezien. Wanneer zijn drukke schema het toelaat, ontdekt hij graag mooie plekken op de wereld. Zijn achtergrond, vakbekwaamheid en passie voor reizen sluiten naadloos aan bij Travel Counsellors. “Wij zijn trots op onze samenwerking met Ruben Dingemans en hopen hiermee onze klanten nog meer tips en ideeën te bieden wanneer zij TCMagazine doorlezen.” Zegt Fred van Eijk. Ruben Dingemans voegt toe. “Ik ben vereerd een column te mogen schrijven over een persoonlijke passie van mij: reizen. Het is me door mijn ouders met de rijstlepel ingegoten. Of het nou gaat om een backpack reis door Europa, een lekker weekendje weg of vrienden bezoeken aan de andere kant van de wereld; reizen geeft me altijd een positieve impuls!”
|
|
|
 |
|
|
Ruben Dingemans
|
|
|
|
|
|
|
|
|
