|
Home > Reisverslagen > Edinburgh
|
|
|
Edinburgh
Verzonden op
29.01.09 |
 |
|
|
|
WELCOME TAE AULD REEKIE! ”Wat betekent dat nou weer?” vraagt Sophie zich zuchtend en lichtelijk geïrriteerd af. Ze kijkt naar de striem in haar schouder, veroorzaakt door de te zware tas. En dat voor een paar dagen. Maar klagen doet ze niet. Want dan krijgt Tibor gelijk.
Vanochtend vroeg had ze er nog zoveel zin in gehad. Lekker een lang weekend naar Edinburgh! Tibor kwam met het idee, om te vieren dat ze twee jaar samen waren. Hij was er in zijn studententijd al een keer geweest. Zelf was ze liever naar Londen gegaan, maar omdat hij zo enthousiast vertelde, stemde ze toe. Daar stond ze dan: met alle kleren die ze wou meenemen, maar nog steeds niet ingepakt. ”Het ligt toch in de bergen?” Toch maar een extra trui mee!
Ondertussen zat Tibor met de koffie binnen handbereik nog even op het net te surfen. “De stad Edinburgh wordt door de bewoners zelf liefkozend Auld Reekie, Oude Rokerd genoemd. De naam stamt uit de tijd dat de enige brandstoffen steenkool en hout waren, waardoor de stad een silhouet van rokende schoorstenen kreeg.” Met duidelijke voorpret bedacht hij zich dat hij Sophie mee zou nemen naar een mooi uitkijkpunt op de stad: de top van Edinburgh Castle.
Na de vlucht van anderhalf uur komen ze vermoeid aan bij het hotel. Eenmaal op de kamer ploffen ze samen op het bed. Sophie draait zich om naar Tibor: “Pfff, ik ben helemaal gaar! Blij dat je dit hotel al bij je reisagent had geregeld. Na al dat gesjouw had ik al helemáál geen zin om nog een hotel te moeten zoeken.” Tibor beantwoordt haar klaagzang slechts met een glimlach.
Het hotel ligt middenin het centrum, dus nog geen half uurtje later lopen ze hand in hand door de Royal Mile, de hoofdstraat met de vele zijstraatjes. Tibor vertelt: ”Wist je dat dit deel van de stad, Old Town samen met New Town, op de Unesco Werelderfgoed lijst staat? Kijk dan, die oude gebouwen, fantastisch toch?” “Ja, ja, dat weet JIJ natuurlijk weer!” mompelt Sophie. “Kunnen we niet ergens even rustig zitten?”
Een tel later zitten ze in het gezellige café Elephant House aan George IV Bridge. Sophie bestelt een kop thee en vergeet dat ze in Groot Brittannië is: ze krijgt haar sterke thee met melk en suiker. ”Excuse me sir, I don’t like English tea.” De ober reageert trots: “You would think it was English, but it’s actually a Scottish Blend. Rumour has it, this famous tea, known by the rest of the world as English Breakfast, was actually invented right here in Edinburgh!” Sophie volgt het verhaal maar half en pakt de thee om verdere discussie te vermijden. Tibor is helemaal in zijn sas en leest op een plakkaat aan de bar: “J.K. Rowling, famous author of the Harry Potter range, wrote her first book in this café”. Hij wil het grappige nieuwtje meteen aan Sophie vertellen, maar ziet dat ze eindelijk even tot rust komt in één van de ruime sofa’s.
Na een flinke wandeling door de stad krijgen de twee honger. Tibor denkt terug aan de trip naar Kaapstad, waar Sophie helemaal los ging op een all-you-can-eat-seafood-buffet. Hij neemt haar mee naar Creelers Seafood Restaurant op Hunter Square, dichtbij het hotel op de Royal Mile. Op de kaart lezen ze: “All dishes are prepared with fresh Scottish produce”. Dat belooft wat! De twee genieten volop van vers aangevoerde kreeft. Terwijl ze een slok neemt van de frisse witte wijn, verontschuldigt Sophie zich: “Sorry dat ik zo knorrig was Tieb, ik ben helemaal opgeknapt door dit heerlijke eten!”
Met frisse moed trekt Tibor Sophie de volgende ochtend uit bed. Na een uitgebreid ontbijt in het hotel, lopen ze samen richting Edinburgh Castle; het beroemde kasteel dat is gebouwd op de vulkanische berg, waar de stad zijn oorsprong vindt. Sophie volgt Tibor gestaag, wat een steile weg! Ze kijkt met een scheef oog naar een begraafplaats en denkt bij zichzelf: “Ook vaag, een hondenbegraafplaats…hier?” Eenmaal bovenaan genieten ze samen van het uitzicht over de stad. Ze zijn er allebei stil van. Sophie vergeet zelfs even haar pijnlijke kuiten.
Bij de Tourist Information Board vindt Tibor een flyer van The Voodoo Rooms en draait zich enthousiast om: “Soof, zullen we hier vanavond eten? De Brand New Heavies treden op in de Ballroom!” Maar eerst trekken ze de stad in om te shoppen. Als een ware vintagejunkie shopt Sophie zich helemaal suf! Bij de Shelter Shop op Forrest Road moet Tibor haar zelfs tegenhouden: “Lief, twee jurkjes is toch ook leuk? Heb je er echt vijf nodig?” Sophie kijkt hem grinnikend aan en hangt schuldbewust één jurkje terug.
Na het vermoeiende shopavontuur, vooral voor Tibor, lopen de twee naar George Street, waar ze even niet kunnen kiezen uit de vele karakteristieke cafés. Na veel getwijfel belanden ze uiteindelijk in de stijlvolle cocktailbar The Dragonfly op The Grassmarket. Sophie geniet zichtbaar van het interieur dat een mix is van een strakke stijl gecombineerd met een retro look. De Edinburgh Rocks-cocktail smaakt ze allebei goed. Maar op een lege maag, komt ie wat sneller aan dan verwacht.
Terug op de hotelkamer frissen ze zich op. “Tieb, hoeveel mensen wonen hier eigenlijk? Dat MOET jij weten!” vraagt Sophie. Tibor zet zijn meest officiële stem op en roept vanuit de badkamer: “Deze mooie stad waar den enige echte James Bond, Sean Connery is geboren, telt zo’n half miljoen inwoners. Ik zie u denken, wat een drukte! Maar dat valt reuze mee, het maakt de stad juist levendiger!” Ondertussen bekijkt Sophie zichzelf in de spiegel, terwijl ze één van haar nieuwe tweedehands jurkjes past.
Later op de avond lopen ze West Register Street in en ziet Tibor The Voodoo Rooms al van een afstand. Het roodverlichte gebouw is niet te missen. Ze hebben de smaak te pakken en kijken in het cocktailmenu van de Main Bar. Sophie gaat voor een Nashi Martini en Tibor doet zich te goed aan de specialiteit van het huis, de Grande Diablo. Hij proeft tequila, granaatappel en citroen en laat het geheel over zijn tong glijden. Sophie heeft zich genesteld in de grote zwarte, leren banken en begint aan haar perencocktail. Na het diner gaan ze naar The Ballroom voor datgene waar ze voor kwamen: het optreden van The Brand New Heavies. De funk, jazz en soul knallen er vanaf en al dansend raakt Sophie aan de praat met één van de locals. De blonde vrouw blijkt een Nederlandse makelaar te zijn die haar het meest romantische plekje van Edinburgh toevertrouwt.
De volgende ochtend worden ze langzaam wakker en Sophie fluistert: “Tibor, jij hebt me tot nu toe rondgeleid in deze stad, maar voordat we het vliegtuig naar huis pakken, wil ik je nog ergens mee naartoe nemen…” Tibor kijkt haar vragend aan, maar Sophie zwijgt. Hij was eigenlijk van plan zijn laatste ochtend in de Schotse hoofdstad, door te brengen in The Scotch Whisky Experience. De volgende keer dan maar, denkt hij bij zichzelf. In plaats daarvan duikt hij een winkel in om snel een fles whisky te scoren. Tsja, je bent een liefhebber of niet. Zonder te weten wat hij kan verwachten, laat hij zich door Sophie vanaf Stockbridge leiden langs het riviertje The Water of Leith. Het mooie wandelpad voert ze langs een grote waterval, totdat ze aankomen bij de Dean Gallery. Tibor is sprakeloos. Met zijn lief Sophie rechts onder zijn arm en zijn 15 jaar oude single malt in zijn linkerhand, geniet hij van een fantastisch uitzicht op de stad.
Terug in de lobby van het hotel zit Sophie in een grote Chesterfield een folder te lezen over het Edinburgh Festival. Dat was toch waar Hans Teeuwen zijn Engelstalig debuut maakte? Ze verbaast zich over alle culturele, muzikale en gastronomische festiviteiten die dan in de stad worden georganiseerd. Hoe gaat deze stad om met twee miljoen bezoekers? Tegelijkertijd bedenkt ze zich, dat ze dat aan den lijve wil ondervinden. Na uitgecheckt te hebben, loopt Tibor haar kant op. Hij kijkt haar aan. “Wat is er Soof?”
“Niets. Ik ben gewoon verliefd. Op jou. En op Edinburgh.”
Ruben Dingemans |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
